جاذبه گردشگری جنگ ویتنام

جاذبه گردشگری جنگ ویتنام

جاذبه گردشگری جنگ ویتنام

جمهوری سوسیالیستی ویتنام که با نام رایج ویتنام معروف است، کشوری است در جنوب شرقی آسیا و پایتخت آن هانوی است. ویتنام دارای آب و هوای موسمی استوایی می‌باشد. منطقه شمالی بواسطه مجاورت با چین از هوایی کاملاً استوایی برخوردار نمی‌باشد ولیکن قسمت جنوبی این کشور کاملاً دارای آب و هوایی استوایی و برخوردار از ویژه گیهای آن می‌باشد. متوسط دما در هانوی ۲۳ درجه و در هوشی مین ۲۶ درجه سانتی گراد است.

جاذبه گردشگری جنگ ویتنام

گردشگری جنگ صدها سال است که در دنیا رواج دارد. کشتی جنگی دریاسالار لرد نلسون، به نام پیروزی سالیان سال است که به یک جاذبه ­ی گردشگری تبدیل شده و میلیون­ها بازدیدکننده را به پورتس­مات انگلستان کشانده است. قهرمانان جنگ داخلی آمریکا هنوز هم توسط تندیس ­ها، آثار هنری یادبود­ها و لوح­های تقدیر مورد تکریم و تجلیل هزاران بازدیدکننده در آمریکا قرار می­ گیرند. بقایای مخوف و غم ­انگیز جنگ جهانی دوم در بلسن، آشویتز و هیروشیمای ژاپن همچنان از مراکز عمده ­ی گردشگری به شمار می ­آیند. به تازگی بازاریابان گردشگری در ویتنام نیز به ارزش فرهنگی ویرانی­ های جنگ کشورشان به عنوان یک جاذبه­ ی گردشگری پی برده و آن جا را در مرکز توجه بازدیدکنندگان خارجی قرار داده ­اند.

جاذبه گردشگری جنگ ویتنام

ویتنام پس از تحمل ۳۰ سال سختی ناشی از جنگ (ابتدا با فرانسه، سپس آمریکا و در نهایت جنگ داخلی) از سال ۱۹۸۷ با سیاست بازسازی اقتصاد خود به نوسازی و بازسازی زیرساخت ­های اقتصادی­ اش پرداخت. اصلاحات صورت­ گرفته، سیاست درهای باز و بازار آزاد تجاری را تشویق می ­کرد. از زمان تأسیس سازمان ملی گردشگری ویتنام، گردشگری جنگ به طور جدی و عملی بخشی از برنامه­ ی بازاریابی دولت و بخش­های خصوصی گردشگری را به خود اختصاص داد. سازمان ملی گردشگری ویتنام بر افزایش مدیریت دولتی بر گردشگری، پیش ­بینی و برنامه­ ریزی استراتژیک، آموزش منابع انسانی و تسهیل تشریفات اداری تمرکز کرده بود. هدف نهایی، جذب سرمایه ­گذاری خارجی و توسعه­ ی گردشگری به منظور کسب ارز خارجی برای ویتنام بود.

جاذبه گردشگری جنگ ویتنام

در ادامع مقاله جاذبه گردشگری جنگ ویتنام ، جنگ­های ویتنام سبب مرگ سه میلیون شهروند این کشور به علاوه ­ی ۷۵ هزار سرباز فرانسوی و ۵۹ هزار سرباز آمریکایی گردید که آثار تخریبی محیطی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی آن همچنان پابرجاست. سازمان ملی گردشگری ویتنام پیش ­بینی می­ کرد که حدود دو میلیون ویتنامی ­ای که از این کشور مهاجرت کرده و اکنون در بیش از ۸۰ کشور مختلف دنیا ساکن هستند، از کشور مادری خود در قالب گردشگر دیدار خواهند کرد. سربازان سابق آمریکایی نیز که در جنگ ویتنام بوده­ اند، تمایل دارند برای بازدید دوباره از مکان کابوس­هایشان و جایی که دوستان خود را از دست داده ­اند، و نیز مشارکت در ایجاد آینده­ای بهتر برای ویتنام، دوباره در قالب گردشگر به این کشور سفر کنند. در حال حاضر بسیاری از سازمان­های غیر­انتفاعی و شرکت­های مسافرتی در آمریکا نیز تورهای ویژه­ای برای دیدار از صحنه­ های جنگ ترتیب می­ دهند. رقابت بر سر اعتبار و میزان حساسیت در گردشگری جنگ بسیاری از مشکلات اساسی­ ای را که بر سر راه توسعه ­ی گردشگری در ویتنام بود، آشکار ساخت. زیرساخت­ های ضعیف با جاده­ هایی با استاندارد پایین و ارتباط ناقص حمل و نقل میان شمال و جنوب کشور وجود داشت.

جاذبه گردشگری جنگ ویتنام

قوانین تجارت و سیاست­های آن ناقص و گیج­کننده و مایه ­ی سردرگمی سرمایه ­گذاران بود. مسئله­ی دیگر تأمین امنیت برای گردشگران بود، زیرا در شهرها به ویژه هنگام شب در خیابان­ های تاریک جرایمی صورت می­گرفت. در زمینه­ی نیروی انسانی نیز صنعت گردشگری با کمبود کارکنان ماهر و مدیران آموزش ­دیده روبه­رو بود. با همه ­ی این اوصاف، ویتنام از نظر جغرافیایی موقعیت خوبی برای جلب گردشگر دارد. ویتنام کشوری است استوایی که سه­ چهارم زمین­ های آن را جنگل­های استوایی و کوه­های جنگلی تشکیل می­ دهند و دارای ۳۲۰۰ کیلومتر خط ساحلی و ۱۲۵ عدد پلاژ و ساحل بکر می­باشد. آب­وهوای آن عمدتا گرم و مرطوب است و از ماه می تا اکتبر باران­های موسمی استوایی می­ بارد. جاذبه­ های تاریخی بسیار، سبک معماری متعلق به دوره ­ی استعمار فرانسه، رسوم و سنن گوناگون، فرهنگ زندگی قبایل شمالی، آثار و بقایای زمان جنگ با آمریکا و هم­پیمانان آن همگی قسمتی از جاذبه­ های مورد استفاده در بازاریابی گردشگری این کشور هستند.

جاذبه گردشگری جنگ ویتنام

جاذبه­ ی اصلی گردشگری جنگ در ویتنام، تونل کوچی در ۴۰ مایلی شهر هو شی مین (با نام سابق سایگون) است. تونل کو چی در طول جنگ­های ویتنام به خاطر شبکه­ ی گسترده­ی تونل­های زیرزمینی­ اش که نزدیک به ۲۰۰ کیلومتر بود، معروف شد. این تونل ابتدا جهت مخفی شدن از فرانسوی­ ها استفاده می­شد و پس از آن به صورت مخفیگاه و اقامتگاه ویت­کنگ­ها درآمد. ویت­کنگ­ها حتی موفق شده بودند بخشی از تونل را به زیر دلتای مکونگ که محل ستاد واحد ۲۵ نیروی زمینی آمریکا بود، بکشانند. به دلیل مجهز بودن تونل به کلیه ­ی وسایل زندگی، پارتیزان­ ها و روستاییان نیز برای ماه­ها در این تونل و زیرزمین زندگی می­کردند. این تونل به یک سیستم تهویه­ ی بسیار ماهرانه مجهز بود که علاوه بر تأمین هوای مورد نیاز تونل، دود ناشی از آشپزی را به طور مستقیم به بیرون هدایت می ­کرد. از طریق همین تونل مخفی بود که ویت­کونگ­ها قادر می­ شدند به پادگان­های دشمن بویژه آمریکایی­ها شبیخون بزنند. سربازان آمریکایی تلاش­های بسیاری برای منهدم ساختن این تونل کردند؛ از قبیل حملات پیاده ­نظام، آتش گشودن، بمب ­گذاری، استفاده از سگ­ها و حتی انتشار گاز که البته همگی با شکست رو­به ­رو شد.

 

منبع : www.tripsavvy.com

مطالب بیشتر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *