بندر سیراف

بندر سیراف

 بندر سیراف از قدیمی‌ترین بنادر ایران است که زمانی از پررونق‌ترین بنادر ایران محسوب می‌شده است که روابط تجاری بسیاری با آفریقا،‌ اروپا و آسیا داشته است. در سال‌های دور بیش از ۳۰۰ هزار نفر جمعیت در این شهر زندگی می‌کردند. این بندر از مهم‌ترین بنادر ایران و خاورمیانه بوده است به طوریکه اقوام مختلفی همچون رومی‌ها، یونانی‌ها و چینی‌ها در گذشته در این بندر زندگی می‌کردند. در سال‌های ‍۳۲۷ و ۴۹۶ هجری شمسی، زلزله‌ای مهیب منجر به مدفون شدن کامل این بندر تاریخی و به زیر آب رفتن بخشی از آن شد.

این بندر بین دریا و کوه قرار گرفته و دارای تنها یک خیابان است. بندر سیراف به دلیل قرارگیری در نزدیکی  شیراز  و  کنگان  گردشگران بسیاری را به خود جذب می‌کند و آثار باستانی بسیاری دارد. این بندر به بندر طاهری نیز شناخته می‌شود و برای دو قشر اهمیت ویژه‌ای دارد؛ اول باستان‌شناسان به دلیل قدمت باستانی‌اش و دوم صنعتگران پتروشیمی به دلیل قرارگیری در بین دو منطقه انرژی پارس جنوبی و منطقه انرژی کنگان. با ما همراه باشید تا دیدنی‌های این شهر تاریخی را بشناسید.

عمارت شیخ جبار نصوری، متعلق به خاندان نصوری است که قدمتی بالغ بر ۲۰۰ سال دارد. این عمارت بر روی تپه‌ای بلند و مشرف به دریا بنا شده‌ است و دارای دو حیاط اندرونی و بیرونی و یک شاه نشین است و همچنین ۱۸ تابلو از مجالس شاهنامه فردوسی در ایوان غربی این عمارت نقش بسته‌ است. شیخ جبار دوم پدر بزرگ شیخ ناصر نصوری در اوایل دوره قاجار، این عمارت را احداث کرد.

دخمه‌های باستانی سیراف بر دامنه کوه‌های شمالی قرار دارند. برخی باستان‌شناسان از آن‌ها به عنوان حوضچه‌هایی برای نگهداری آب باران و برخی دیگر به عنوان قبور سنگی یاد می‌کنند. گفته می‌شود که کاربری اولیه این دخمه‌ها جمع‌آوری آب باران بوده است. برخی از این حوضچه‌ها دارای سرریز است به‌طوریکه پس از پرشدن آن، آب مستقیما درون حوضچه پایین دست هدایت می‌شود. احتمال می‌رود که به دلیل رخداد حوادثی همچون زلزله یا بیماری طاعون که نیاز به دفن سریع مردگان بوده است؛ از این حوضچه‌ها به عنوان قبر استفاده کرده‌اند.

همچنین بندر سیراف به دلیل آزادمنشی دینی از بنادر بین‌المللی با پیروان مذاهب گوناگون بوده است. گورستان‌های بازمانده از گذشته، گواهی بر آزادی دینی این بندر است.

مطالب بیشتر