روستای زرگر قزوین

روستای زرگر قزوین

روستای زرگر ، روستایی است در ۱۰۰ کیلومتری غرب تهران، در شهرستان آبیک استان قزوین. این روستا دارای تاریخی کهن بوده و داستان های جذاب و شگفت انگیزی را نیز به خود اختصاص داده است. افسانه ها می گوید مردم روستای زرگر از بقایای کولی های اروپا هستند، اما چون ماهیت این افسانه ها روشن نیست، زرگرها خودشان را ایرانی می دانند؛ هرچند به زبان رومانو سخن می گویند. وقتی زرگرها به زبان رومانو با هم حرف می زننند فردی که شنونده است، حتی کلمات را هم تشخیص نمی دهد، چه رسد به معنی شان؛ اما اینها که مردمی با محت مردمان ایل اند، سرعت حرف زدنشان را کم و شمرده شمرده کلمات را ادا می کنند تا غیر رومانوها هم چیزی فهمند. مردم این روستا عاشق ایرانند، قدشان بلند است و مهربانی‌شان همچون محبت مردم ایل به مهمان‌ها. هم ‌ایرانی‌اند هم اروپایی، هم فارسی می‌دانند هم تركی؛ صورتشان هم شبیه آریایی‌هاست، هم شبیه گلادیاتورها و وایكینگ‌ها. مردم زرگرانسان هایی فوق العاده مهربان و باصفا بوده و از کوچک تا بزرگ، به دانایی شهرت دارند. كارشان دامداری و كشاورزی؛ به سبك همه روستاییان، مرغ و خروس و غاز هم نگه می‌دارند؛ بعضی زن‌ها كه هنرمندتر از دیگرانند نیز خودشان نان می‌پزند و در مشك، دوغ و كره می‌گیرند و پنیر و ماست می‌بندند. در میان مردم رومانی ایران، زن، جایگاه ویژه ای داشته و آنها زنان و دختران را شایسته تکریم و احترام می دانند، به گونه ای که زن برای آنها حکم ملکه خانه را دارد. برخلاف ایرانی ها که اهل تعارفات زیاد هستند. رومانی ها علاقه ای به تعارف و تمجید بیش از حد نداشته و مردمانی رک گو و صریح هستند. در معماری خانه های اهالی روستای زرگر، حیاط، حصار و دیوار جایگاهی ندارد و در واقع حیاط بخشی از خانه بوده که بین دیگران مشترک است و برای هیچ خانه ای سهم جداگانه ای تعیین نشده و این  موضوع می تواند، نمونه ای از زندگی اروپایی باشد. در حقیقت اهالی روستای زرگر، تعیین حیاط و ایجاد حصار را نشانه بی اعتمادی  و بی احترامی به هم نوع خود می دانند. مردم روستای «زرگر» زبان مادری‌شان «رومانو» است؛ به زبانشان زرگری هم می‌گویند، اما نه از آن زرگری‌هایی كه بعد از هر حرف، «ز» می‌گذارند و زبانشان می‌شود «دزرزوز». زرگرها همیشه دو به شك زندگی می‌كنند؛آنها گاه خودشان را مردمانی از كشور رومانی می‌دانند و گاه از یونان و گاه زبان رومانو را ملاك قرار می‌دهند تا بگویند ریشه در كشور ایتالیا دارند. یکی از رسوم مردم روستای زرگر قزوین که به آن هم خیلی تعصب دارند این است که نه اهل طلاق‌اند و نه اهل بی‌وفایی و خیانت؛ این هم یك رسم برآمده از ایل است. با این‌كه جوان‌های زرگر از لباس پوشیدن و آب و رنگ زندگی تهرانی‌ها تقلید می‌كنند، اما عقایدشان هنوز زرگری است. آنها به باورهای قومی‌شان احترام می‌گذارند و با این‌كه كمتر از گذشته با هم‌ روستاییان‌ شان وصلت می‌كنند، اما از زبان و خط و اصالتشان همچنان دفاع می‌كنند. در این روستا گندمزارهای فراوانی وجود دارد که طبیعت آن را بسیار زیبا و منحصر به فرد کرده است اما باید بگوییم که جاذبه ی اصلی این روستا طبیعت و زیباییش نیست بلکه زبان مادری آن هاست. این روستا، از روستاهای متفاوت و زیبا استان قزوین و همچنین ایران بوده و به عنوان یکی از بهترین مقاصد سفر در این استان به شمار می آید. پس در برنامه سفر خود حتما به این روستا سری بزنید.

مطالب بیشتر