جزایر باندا

جزایر باندا

جزایر باندا یک گروه آتشفشانی از ده جزیره آتشفشانی کوچک در دریای باندا ، در حدود 140 کیلومتری جنوب جزیره سرام و حدود 2000 کیلومتر در شرق جاوا هستند و یک اداری را تشکیل می دهند. ولسوالی در مركز مالوكو در استان مالوكو اندونزی است. شهر اصلی و مرکز اداری Bandanaira است که در جزیره با همین نام واقع شده است. آنها از اقیانوس های عمیق 4 تا 6 کیلومتری بلند می شوند و مساحت زمین تقریبا 45.6 کیلومتر مربع دارند. آنها در سرشماری سال 2010 جمعیت 18 هزار و 544 نفر را داشتند. تا اواسط قرن نوزدهم ، جزایر باندا تنها منبع ادویه جات جوز جوی و صدف بود که از درخت جوز هندی تولید می شد. این جزایر همچنین مقاصد محبوب برای غواصی و غواصی در غواصی هستند.

تاریخچه جزایر باندا

اولین حضور مستند انسانی در جزایر باندا از یک سایت راشلتر در Pulau Ay که حداقل 8000 سال پیش مورد استفاده قرار گرفته است.قبل از ورود اروپایی ها ، باندا یک نوع دولت الیگارشی به رهبری اورانگ کایا داشت و بندانی ها نقش فعال و مستقلی در تجارت در سراسر مجمع الجزایر داشتند. باندا تنها منبع جوز و جوراب جهان بود ، ادویه جات ترشی جات ، داروها و مواد نگهدارنده ای که در آن زمان بسیار مورد توجه بازارهای اروپایی قرار گرفته بود. آنها توسط تاجران عرب به قیمت های گزاف به ونیزها فروخته می شدند. معامله گران محل دقیق منبع خود را تفویض نمی کردند و هیچ اروپایی قادر به استنباط موقعیت خود نبود.

اولین روایات مکتوب باندا در Suma Oriental است ، کتابی است که توسط Tomec Pires پرتغالی که در سال 1512 تا 1515 در مالاکا مستقر بود اما چندین بار از Banda دیدن کرده است ، نوشته شده است. وی در اولین بازدید خود با دریانوردان پرتغالی و بسیار با دانش بیشتر در مالاکا مصاحبه کرد. او جمعیت اوایل قرن شانزدهم را 2500-3000 تخمین زده است. وی گزارش Bandanes را به عنوان بخشی از یک شبکه تجاری گسترده ای در اندونزی و تنها معامله گران باند بلند مالوکان که در حال بارگیری به مالاکو بودند ، گرچه محموله های از باندا توسط معامله گران جاوایی نیز انجام می شد.

اقتصاد

علاوه بر تولید جوز و جوراب ، باندا تجارت قابل توجهی را حفظ می کرد. کالاهایی که از طریق باندا حرکت می کردند شامل میخک های Ternate و Tidore در شمال ، پرهای بهشت ​​پرنده از جزایر Aru و گینه نو غربی ، پوست ماسوسی برای داروهای سنتی و سالادها بود. در عوض ، باندا به طور عمده برنج و پارچه دریافت می کرد. یعنی پنبه سبک از پنبه جاوا ، جاوا از هند و ikat از سانداهای کوچک. در سال 1603 ، یک پارچه با اندازه متوسط ​​سارونگ با هجده کیلوگرم جوز جیغ معامله شد. برخی از این منسوجات سپس به فروش رفتند و در Halmahera و گینه نو به پایان رسید. ikat های درشت از سانداس کوچک برای سواگو از جزایر کی ، آرو و سرام معامله می شدند.

در آگوست سال 1511 به نمایندگی از پادشاه پرتغال ، افونسو دی آلبوكرکه مالاکا را فتح کرد که در آن زمان قطب تجارت آسیا بود. در نوامبر همان سال ، آلبوكرک پس از تثبیت مالكا و یادگیری از محل بانداس ، یك اعزامی به سه كشتی را به رهبری دوست خوب خود آنتونیو دو آبرو فرستاد تا آنها را پیدا كند. خلبانان مالایی ، یا استخدام شده یا به زور سربازگیری می کردند ، آنها را از طریق جاوا ، سوندا های کوچک و آمبون به باندا راهنمایی می کردند ، و در اوایل سال 1512 می رسند.

حضور اروپایی ها در جزیره

نخستین اروپاییانی که به بنداس رسیدند ، این اکسپدیشن حدود یک ماه در باندا باقی ماند و خرید و پر کردن کشتی های خود را با جوز هندی و جامه بنه ، و با میخک هایی که باندا در آن تجارت کاملاً شگرفی انجام داده بود ، خرید و پر کرد. D’Abreu از طریق آمبون و Seram قایقرانی کرد در حالی که فرماندهی دوم خود Francisco Serroo به سمت جزایر Maluku پیش رفت ، با کشتی کشی شد و در Ternate پایان یافت.

حضور پرتغالی ها

پرتغالی ها که در اثر خصومت در جای دیگری در مجمع الجزایر ، مانند آمبون و ترنات ، خسته شده بودند ، تا سال 1529 برنگشتند. یک بازرگان پرتغالی کاپیتان گارسیا هنریاک در بندها لشکرکشی کرد. پنج جزیره بندا در میان اسلحه های یکدیگر قرار داشتند و او فهمید که قلعه ای در جزیره اصلی نیرا کنترل کامل گروه را به وی می دهد. با این حال بندنان با چنین طرحی خصمانه بودند و عتیقه های جنگ طلبانه آنها برای گارسیا که مردان خود هنگام حمله به این قلعه مورد حمله قرار می گرفتند بسیار گران و خسته کننده بود.

از آن زمان به بعد ، پرتغالی ها بازدید کننده ای از مکرر به این جزایر بودند که ترجیح می دادند جلبک دریایی خود را از بازرگانان در مالاکا خریداری کنند.برخلاف سایر جزایر شرقی اندونزی ، مانند آمبون ، Solor ، Ternate و Morotai ، Bandanese هیچ اشتیاقی برای مسیحیت یا اروپایی هایی که آن را در قرن شانزدهم آورده بودند ، نشان نداد و هیچ کوششی جدی برای مسیحی کردن بندز صورت نگرفت. باندانی ها با حفظ استقلال خود ، هرگز به پرتغالی ها اجازه ندادند قلعه یا پست ثابت در جزایر بسازند. با کمال تعجب ، این کمبود بنادر بود که هلندی ها را به جای جزایر میخک Ternate و Tidore به تجارت در باندا تبدیل کرد.

منبع : ویکی پدیا

مطالب بیشتر