پارک ملی سرنگتی تانزانیا

پارک ملی سرنگتی تانزانیا 

شرح

پارک ملی سرنگتی تانزانیا | Tanzanian National Park National Park

پارک ملی سرنگتی تانزانیا در کشور تانزانیا در منطقه مارا و سیمیو واقع شده است ، این پارک به سبب مهاجرت سالیانه حدود یک و نیم میلیون گاو وحشی و همچنین 250000 گورخر و تعداد بی شمار کوروکودیل هایش معروف است.

مردم ماسایی از قدیم در منطقه مارا زندگی می کرده اند و نام این دشت ها را دشت بی پایان گذاشتند.

حدود 200 سال پیش زمانی که اولین کاوشگر اروپایی (اسکار باچان اتریشی) به این منطقه پا گذاشت جهان این منطقه را با نام سرنگتی شناخت کلمه ای که از کلمه ماسایی به معنی دشت بی پایان گرفته شده است.

اولین بریتانیایی که به سرنگتی وارد شد استوارد ادوارد وایت بودکه در سال 1913 مناطق شمالی سرنگتی را به کاوش پرداخت. او در سال 1920 به سرنگتی برگشت و به مدت سه ماه اقامت گزید و در این مدت حدود 50 شیر را شکار کرد.

به دلیل اینکه شکار شیرها ممکن بود باعث انقراض آنها شود. حکومت استعماری بریتانیا شکارگاهی به مساحت 800 هکتار را در سال 1921 بنا نهاد که همان سنگ بنای پارک ملی سرنگتی در آینده شد.

این پارک قدیمی ترین پارک ملی در تانزانیاست و پرچم دار صنعت توریسم آن نیز به شمار می آید که در واقع دروازه مناطق حیاط وحش در شمال تانزانیا هم هست. جایی که پارک ملی دریاچه مانیارا ، پارک ملی تارانجیر و پارک ملی آروشا را و پارک ملی انگورونگورو را در برمی گیرد. این منطقه حدود 2500 شیر و حدود یک میلیون گاو وحشی را در خود جای داده است.

پارک سرنگتی محدوده ای در حدود 14/750 کیلومتر مربع را شامل چمنزارها ، جنگل را در بر می گیرد. این پارک در شمال غربی تانزانیا قرار گرفته و از شمال با کشور کنیا هم مرز است. جایی که به ذخیره حیاط وحش ماسایی ما را می پیوندد. این منطقه از جانب جنوب شرقی به منطقه حفاظت شده انگورونگورو می رسد. در قسمت جنوب غربی منطقه حیاط وحش ماسوا در غرب مناطق ایکورونگو و گرومتی و در شمال شرقی لولایندو قرار گرفته که در مجموع اکوسیستم سرنگتی را شکل می دهند.

دشت های سرنگتی که در واقع مناطق چمنزار وسیع و خالی از درخت را به نمایش می گذارد. این منطقه جایی است که گاو وحشی تولید مثل می کند و در این دشت ها از ماه دسامبر تا می می ماند. چهارپایان دیگر مانند گورخر ، غزال ، ایمپالا ، بوفالو در گله هایی با تعداد زیادی یافت می شوند.

کوپجس : تپه های گرانیتی هستند که در منطقه معمولا یافت می شوند. سکوهای مناسبی جهت دیدن مناظر به شمار می آینند.

راهروی غربی : نوعی خاک رس تیره رنگ این منطقه را پوشانده است.

رودخانه گرومتی زیستگاه گروکودیل های نیل ، میمون های کلوبوس ، کرگدن ها و عقاب ها می باشد. موسم مهاجرت بین ماه های می و جولای می باشد.

دیدن این پارک ملی خالی از لطف نیست برای یکبار هم که شده باید به این پارک بی نظیر سفر کرد.

موقعیت هتل