سن پدرو ده ماکوریس | san pedro de mocoris

سن پدرو ده ماکوریس | san pedro de mocoris

سن پدرو ده ماکوریس یک شهرداری در جمهوری دومینیکن و مرکز استان سن پدرو ده ماکوریس در منطقه جنوب شرقی این کشور است. این جزء 10 شهر بزرگ جمهوری دومینیکن است. به عنوان مرکز استان ، دانشگاه مرکزی شرقی در آن قرار دارد. این شهر در سال 1822 در حاشیه غربی رودخانه هیگوامو در نتیجه مهاجرت شهرک نشینان از قسمت شرقی سانتو دومینگو تأسیس شد. در سال 1846 بنا به درخواست ساکنان محلی به نام ماکوریکس ، شورای محافظه کار تصمیم گرفت این مکان را به عنوان پست نظامی اعلام کند. پس از سال 1840 ، ساکنان از حاشیه غربی ایگووامو به حاشیه شرقی ، که در آن این شهر متولد شد ، نقل مکان کردند و به یکی از پربارترین شهرهای جمهوری دومینیکن تبدیل شدند. جمعیت به تدریج در حال افزایش بود و خود را وقف تولید مقررات می کرد و کمیت هایی که در سال های 1868 تا 1875 در بندرهای پایتخت در قایق های مکوریس که در آنجا به محل زندگی ماهیگیران قدیمی تعمید داده شده بودند ، بسیار زیاد بود. در سال 1852 ، این شهربه بندر نظامی ارتقا یافته است ، این بار بسته به شهردار مشترک هاتو ، نورمن مالدونادو اولین فرمانده او در اسلحه است. در سال 1957 شهرداری مشروطه تأسیس شد و اولین شهردار آن خوان ماریا پینتو بود. در اول اکتبر سال 1856 ، نخستین کلیسای کاتولیک توسط پدرو کاراسکو کاپلر ، بومی سن خوزه د لوس للانوس تأسیس شد ، که از آن به عنوان مأموریت توده ای از شهردار هاتو آمد.

سن پدرو ده ماکوریس در اواخر قرن نوزدهم موج قابل توجهی از مهاجرت را از کوبائی که در حال فرار از جنگ استقلال کشور خود بودند ، تجربه کرد. آنها دانش گسترده خود را در زمینه تولید نیشکر به ارمغان آوردند و کمک کردند صنعت قند مهمترین فعالیت اقتصادی منطقه باشد. این شهر در سه ماهه اول قرن بیستم ، هنگامی که تولید قند آن در نتیجه جنگ جهانی اول از قیمت های بالایی در بازارهای بین المللی برخوردار شد ، به اوج خود رسید. بسیاری از اروپایی ها نیز در این شهر ساکن شدند و آن را به یک مرکز شهری بسیار جهان وطنی تبدیل کردند. پان آمریكایی به طور مرتب ساحل های خود را به پرواز در می آورده است ، در زمانی كه این بندر از فعالیت تجاری بیشتری نسبت به پایتخت سانتو دومینگو برخوردار بود. رونق اقتصادی بعدی منجر به جذب تعداد زیادی از کارگران افرو-کارائیب از آنتیل های کوچک شد. این کارگران و فرزندان آنها به زودی اکثریت جمعیت این شهر را تشکیل می دهند و به “کوکوهای سان پدرو ماکوریس” معروف هستند.

سن پدرو ده ماکوریس در بسیاری از مناطق مانند نخستین قشرهای آتش نشانی ، اولین قهرمانی ملی بیس بال ، اولین شهرکی که دارای مراکز تلفنی و تلگراف ، اولین مسابقه اتومبیلرانی و اولین کولیز بوکس بود ، پیشگام بود. اولین کارخانه قند توسط خوان آمیچازورا تاسیس شد و برای نخستین بار در 9 ژانویه 1879 آسیاب شد. تا سال 1894 کارخانه های زیادی در استان وجود داشتند که به پیشرفت بالایی رسیده اند. توسعه سریع صنعتی ، شهر جوان را در بین مناطق اصلی جمهوری قرار داد. فرهنگ روشنفکر با همان سرعت در مدارس و مطبوعات رشد کرد. برخی از شاعران برجسته سن پدرو د ماکوریس عبارتند از رنه دل ریسکو ، پدرو میر ، که عنوان شاعر ملی را به خود اختصاص داده است. استربینا ماتوس ، لودن لوگو ، خوان بریان و ماتئو رابینسون از جمله دیگران هستند. درمورد نوشیدنی ها ، ماكوریس نوشیدنی “Guavaberry”  را تهیه می كند ، براساس میوه آریاژان ، كه در طول كریسمس مصرف می شود و طعم شیرینی دارد ، برخلاف شراب این غالباً در شکمبه به عنوان یک تزریق مصرف می شود. اگرچه این گونه در Hispaniola رشد کرده بود ، اما قبلاً استفاده از آن توسط مهاجران از کارائیب شرقی که در آن استعمارگران آن را به عنوان جایگزینی برای شنبلی های تزریق شده myrtleberry کشف کرده بودند ، منتشر و پخش شدند. مردم این شهر همچنین از اجتماع در ملکون ، خیابان برای نوشیدن و لذت بردن از موسیقی لذت می برند.

  • جمعیت: 195,037
  • پیش شماره تلفن: 809+
  • منطقه زمانی: UTC-4